Roman beschrijft de culturele kloof tussen doven en horenden

Ann Arbor, Michigan,VS – De nieuwe roman “Four Days in Michigan” van Philip Zazove verhaalt over een jonge dove vrouw die verliefd wordt op een soldaat die met verlof is. Het speelt zich af in de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog en het onderzoekt de diepe kloof tussen de Dove cultuur, met een hoofdletter D, en de horende wereld. De auteur weet heel wat over die kloof. Hij was de eerste dove die naar het gewoon onderwijs ging in de buitenwijken van Chicago en hij werd één van de eerste dove dokters van de VS. Hij is nu professor in het departement van de familiale geneeskunde aan de universiteit van Michigan.

http://www.publicbroadcasting.net/michigan/news.newsmain/article/8/0/1658891/Arts..and..Culture/Novel.Explores.the.Cultural.Divide.Between.Deaf.and.Hearing

William Hurt verontschuldigt zich bij Marlee Matlin

William Hurt heeft een publieke verontschuldiging aangeboden aan zijn vroegere geliefde en co-ster Marlee Matlin, die hem beschuldigt van fysiek misbruik tijdens hun romance, in haar nieuw boek ‘I’ll scream later’. De dove winnares van de Oscar schrijft in detail over haar bittere verhouding met William Hurt tijdens de opnames van de film ‘Children of a Lesser God’. Ze kreeg slaag van hem tijdens ruzies aangevuurd door alcohol en drugs.

http://www.morungexpress.com/entertainment/21373.html

Kopzorgen, gisteren was alles nog volledig anders



Samantha Sussmunt had grote plannen. Maar het liep anders. Als jonge vrouw werd ze ziek en werd doof. Als 25-jarige al met pensioen en onledig daar zitten? Niet Samantha! Ze schreef alles van zich af, alles wat ze beleefd had en wat haar bedrukt had. “Ik heb neurofibromatose en multiple sclerose en schrijf daar over in mijn boek. Hoe ik het beleefd heb, hoe ik er mee omga en vooral hoe mijn omgeving er mee omgaat. Ik schrijf ook over mijn relaties, en over de zorgen en de klachten en vooral over de angst dat de ziekte weer uitbreekt. Ik wil met het boek meer mensen bereiken en ze bekend maken met het ziektebeeld en vooral mensen te helpen die hetzelfde meemaken. Nooit de hoop op te geven en zichzelf een doel te stellen dat nog te bereiken is. Levensmoed scheppen en van elke dag genieten. Ik ben rechts doof en links slechthorend. Het dagelijkse leven is moeilijk, vooral als je de misverstanden bij de medemens voelt en de ontoereikende steun ondervindt.”
Het boek is vooralsnog in het Duits te koop via ertaubt.de bij Amazon: Kopfzerbrechen, Gestern war noch alles anders…

http://www.taubenschlag.de/?SeitenNr=2

Dove schilder publiceert een boek over dovengeschiedenis en het belang van gebarentaal

Hideto Noritomi (39) is een doof geboren schilder die in Obihiro woont op het eiland Hokkaido, het noordelijkste eiland van Japan. Hij publiceerde onlangs een boek met als titel “Ik wil leven met Japanse Gebarentaal”. Het boek is geïllustreerd met 25 afbeeldingen van zijn olieverfschilderijen. Hideto zei dat hij de mensen iets wou leren over de trieste geschiedenis van de Japanse Gebarentaal en de fantastische ervaring hij heeft bij het gebruiken van gebarentaal. Hideto ging vroeger naar een dovenschool. Het gebruik van gebarentaal was er verboden toen. Hij werd ‘oraal’ onderwezen. De kinderen keken naar de mond van hun leerkracht en probeerden de woorden van de mond af te lezen en uit te spreken. Ze werden berispt als ze gebaren gebruikten. Ze kregen klappen op handen en armen of ze werden achter hun rug vastgebonden aan een stoel. Hideto leerde design en vond werk in een onderneming. Later ging hij naar Parijs om te leren schilderen. Hij trouwde een dove vrouw, Kazuko(35) toen hij 29 was en voorzag in zijn onderhoud als landschapsschilder. Zijn oudste zoon werd geboren in 2003. Hideto wou niet dat hij dezelfde ervaringen had als hij gehad had. Daarom besloot hij het boek over dovencultuur in Japan te schrijven. De eerste dovenschool in Japan werd opgericht in 1878 in Kyoto en het onderwijs aan doven in gebarentaal begon. Maar het merendeel van de pedagogen dachten dat gebarentaal nutteloos waren. Ze waren ervan overtuigd dat orale opvoeding meer overeenkwam met de opvoeding van horenden. Gebarentaal werd in Japan verboden tot 1933. Hideto hoopt een brug te worden tussen twee werelden, de Doven en de horenden.

Bron: Yomiuri Shimbun, 5 dec, 2008-12-29

http://www.yomiuri.co.jp/iryou/news.

Terra di Silenzi-De stille aarde

Mirella Bolondi, geboren in Milaan in 1967, opvoedkundige werkte met preadolescenten in een Jeugdcentrum. Ze is doof van in haar jeugd. Dit is haar eerste roman. (Nu nog de vertaling)

http://www.mirellabolondi.it/biograia.htm

Porno voor doven en blinden

Voor blinden wordt ingesproken wat er te zien is op de pornofilmpjes. Maar niet alleen de blinden komen aan hun trekken. Deaf Bunny productions is de eerste pornomaatschappij in de wereld die de eigendom is en bemand wordt door doven. Het is het hersenspinsel van Dino Capone die op verscheidene manieren met zijn publiek communiceert, met gebarentaal, ondertitels en tekstballonnen zoals bij tekenverhalen. Hij maakte al twee lange films en 20 korte. De dove gemeenschap is maar klein en de acteurs en actrices maken zich wel zorgen over hun privacy. Hij zegt dat het een moedige bende is en dat hij hen bewondert. De meeste pornofilms hebben eigenlijk niet zoveel script of dialoog! Is het dan wel nodig om dove acteurs te gebruiken? Het draait allemaal om gelijkheid. De meeste doven vertellen graag. We gebruiken gebarentaal zodat ze voelen dat ze er bij horen.

http://www.metro.co.uk/metrosexual/article.html?in_article_id=144317&in_page_id=8

“Ik ben doof, niet doofstom”

Pepita Cedillo, auteur van het boek “Hablame a los ojos”, (Wij spreken met de ogen), heeft een brief gestuurd naar het tijdschrift ‘La Vanguardia’ om te vragen de term ‘doofstommen’ te verbeteren. Dat die term niet meer gebruikt wordt om te refereren naar dove personen. En tussen haakjes “ de doven spreken, sommigen met stem, anderen in gebarentaal”. Met de titel “Soy sorda, no sordomuda”, (Ik ben doof, niet doofstom), staat op de blog Pagina Abierta: “Het zou me plezier doen dat die term niet meer gebruikt wordt en dat we over ‘doven’ spreken, want wij hebben ook onze trots.
De schrijfster van het boek ‘We spreken met onze ogen’ werkt in een school voor dove kinderen.

http://www.diariosigno.com/noticia.php?ID=14005