Doof meisje wil de mooiste van Venezuela zijn.


Vanessa Peretti, een doof meisje, doet dit jaar mee aan een schoonheidswedstrijd in Venezuela. Ze wil Miss Venezuela worden. Ze is 20 jaar oud en ondanks haar doofheid voelt ze zich hetzelfde als de andere meisjes. Ze zal haar geboortestaat Sucre vertegenwoordigen. Sucre ligt 275 km ten noorden van de hoofdstad Caracas. De wedstrijd wordt dit jaar geörganiseerd in september. Het is haar droom om fotomodel en mannequin te worden. Sinds ze nog klein was imiteerde ze de modellen die ze op tv zag. Meedoen aan de wedstrijd is een manier om dichter bij haar droom te komen. En daar wil ze ook voor werken.

Bron: www.diariosigno.com

Top 10 oorzaken gehoorverlies bij kinderen.

Jamie Berke las voor ons het Jaarlijks overzicht van Dove en Slechthorende Kinderen door het Gallaudet Onderzoek Instituut. Deze studie geeft een overzicht van duizenden dove en slechthorende studenten in de V.S.

1.Vroeggeboorte: de studie maakte een onderverdeling van de oorzaken van gehoorverlies, prenataal en postnataal. De meest voorkomende oorzaak is vroeggeboorte.

2.Andere Zwangerschapsproblemen:

3.Cytomegalovirus: CMV lijkt sterk op rubella in de manier waarop het een foetus kan beïnvloeden.

4.Otitis Media: de meest voorkomende doofheidoorzaak postnataal is otitis media (middenoorontsteking). Oorontstekingen kunnen frustrerende dilemma’s worden voor zowel ouders als dokters die moeten beslissen of er antibiotica voorgeschreven worden of niet.

5.Meningitis: (hersenvliesontsteking): De geneesmiddelen die nodig zijn om het leven te redden van kinderen met meningitis kunnen de oorzaak zijn van gehoorverlies.

6.Genetische oorzaken: ongeveer 22% van het gehoorverlies is te wijten aan genetische of syndromatische factoren. De meest voorkomende genetische oorzaak is Downs Syndroom.

7.Charge Syndroom: CHARGE is een ziekte van schedel en aangezicht, meestal zijn er geen oorlellen

8.Waardenburg Syndroom: te herkennen aan de witte bles in het haar.

9.Treacher Collins Syndroom: net zoals het CHARGE syndroom heeft het te maken met vervormingen van schedel en aangezicht,een kleine kin, brede mond, ademhalingsproblemen, misvormde oren en gehoorverlies.

10.Niet gekende oorzaken: ongeveer 53% van de oorzaken van doofheid zijn onbekend.

Meer informatie op de site van Jamie Berke (zelf ook doof) met doorklikmogelijkheden voor nog meer informatie.

http://deafness.about.com/od/medicalcauses/tp/topcauses.htm

Een teken van erkenning voor dove leraar, Glen Sedgwick.

In de voorbije jaren liep hij marathons, probeerde nieuwe leermethodes uit, hielp geld ophalen, probeerde mensen bewust te maken en nam zelfs gehandicapte kinderen mee op vakantie zodat hun ouders even konden uitrusten.
Het is dan ook geen wonder dat hij de erkenning kreeg als Uitstekend Leraar in de streek waar hij woont en werkt, Swindon in het Verenigd Koninkrijk.
Hij is leerkracht in de Moredon Junior School en werd door zijn collega’s genomineerd. Die zien elke dag hoe hij zich engageert voor zijn werk met dove kinderen terwijl hij zelf ook doof is, en zijn cochleaire implant gebruikt om zijn dagelijks werk te doen.
Hij zei:” Toen ik er voor het eerst van hoorde vond ik het zeer vervelend want de directeur verkondigde het voor de hele school tijdens een speciale bijeenkomst.”
Ik ben trots dat ik deze prijs krijg maar mijn collega’s hebben er allemaal recht op. Mensen met hoorproblemen hebben zoveel te bieden, maar de communicatiebarrière houdt nog steeds hun mogelijkheden tegen.

Bron: www.thisiswhiltshire.co.uk/news/headlines

Vallende boom doodt Italiaanse dove toerist.


Italiaanse brandweerlui haalden het levenloze lichaam van een dove man vanonder een eeuwenoude boom die op een groep dove Italiaanse toeristen was omgevallen in het midden van het Italiaanse stadje L’Aquila op zondag 9 april. Eén man overleed en 7 personen die het geschreeuw van de buschauffeur, om hen te waarschuwen, niet konden horen, werden gekwetst. Ze hadden net een ééndagstrip achter de rug en waren aan het instappen op een plein net buiten het station van L’Aquila om terug te keren naar huis, naar Rome.
De buschauffeur riep nog om hen te waarschuwen, maar ze konden hem niet horen. Een 47-jarige man van Valmontone, een voorstad van Rome, was op slag dood toen hij onder de paardekastanje terecht kwam.
Twee vrouwen werden in het ziekenhuis opgenomen met gebroken benen en 5 anderen werden behandeld voor kwetsuren.
Het is niet duidelijk wat de reden is dat de boom plotseling omviel.

Bron: Associated Press, zondag, 9 april, 2006.

Nieuw Zeelandse Gebarentaal wordt derde officiële taal.

Op 6 april vierde Minister Ruth Dyson samen met de Dovengemeenschap de officiële erkenning van de Nieuw Zeelandse Gebarentaal. Het onmiddellijke gevolg is dat om Nieuw Zeelandse Gebarentaal te gebruiken in wettelijke procedures, ook in de rechtbank .Het is een monumentale verwezenlijking voor de Dovengemeenschap die dit al 20 jaar heeft bevochten. De Nieuw Zeelandse Gebarentaal maakt deel uit van de rijke culturele diversiteit van het land. Ze wordt gebruikt door 28.000 mensen, waarvan ongeveer 7.000 Doven. De Nieuw Zeelandse Gebarentaal is eigen aan het land. Het heeft een unieke grammaticale structuur en omvat gebaren die begrippen uit de Maoricultuur uitdrukken. Dit is een grote stap op weg naar een inclusieve maatschappij.
Gebarentaal is ook een officiële taal in Zweden, Denemarken, Finland, Noorwegen, Zwitserland, Ierland, Portugal en Griekenland, in sommige staten en provincies van Canada en in de Verenigde Staten.


Bron: http://www.scoop.co.nz/stories/PA0604/S00137.htm

Twee nieuwe films waarin doof-zijn een belangrijke rol speelt.

‘The secret life of words’, ‘De geheime wereld van woorden’ is een film gemaakt door de Catalaanse regissseur Isabel Coixet. Haar vorige film heet ‘My lifeWithout me’ en die was heel goed, dus dat belooft al voor deze film. De actrice die het heel goed deed in die film was Sarah Polley en die speelt hier ook de hoofdrol van een dove verpleegster. Blijkbaar hoort ze niet zonder apparaten en kan de patiënt honderduit praten. Hijzelf is blind door een ongeval op een boortoren. Rol voor Tim Robbins, toch ook een acteur die voor kwaliteit staat.







De andere film is een Belgische productie. De film heet ‘l’Iceberg’, Frans voor ‘De ijsberg’. Een vrouw in een fastfoodrestaurant sluit zichzelf per ongeluk op in de diepvriezer. Daar rijpt bij haar het idee om een ijsberg van dichtbij te zien. Ze verlaat haar familie en trekt met een dove zeeman op avontuur. De dove acteur Philippe Martz speelt René de zeeman. Kwam in de zalen eind 2005. Een komedie van 84 minuten. Waarschijnlijk voorlopig alleen in Franstalig België en Brussel. De commentaren die ik las waren unaniem positief.

Paus ontvangt doven.

Catechese van Paus Benedictus XVI in gebarentaal. Op woensdag ontvangt de paus bedevaarders in Rome. Op 5 april was daar ook een groep doven bij. Na zijn lezing in het Italiaans gaf hij een samenvatting in 7 talen. De groep van een 100-tal doven konden de audiëntie volgen dank zij een gebarentolk op een reuze tv-scherm.

Bron: www.zenit.org/french/visualizza.phtml?sid=87231

Operatie maakt einde aan 41 jaar doof zijn

Susan Matthews is al 13 jaar moeder en nog nooit hoorde ze het belangrijkste woord dat een kind kan zeggen ‘mama’. Susan is volledig doof geboren en ze hoorde nog nooit haar zoon of dochter. Ze heeft ze als babies nooit horen schreien of haar naam horen zeggen. Maar nu is Susan met een implant een horende moeder geworden. Ze hoort nu alledaagse geluiden en ook haar kinderen. “Toen de implant werd aangezet, was één van de geluiden die ze gebruikten om te testen, het geluid van een horende baby. Dat had ik nog nooit tevoren gehoord.” “Het verschil is immens groot, en de dokters zeggen dat mijn gehoor nog zal beteren naar gelang ik meer geluiden leer te interpreteren. Dochter Sofie is 10, ze zegt: “Om de aandacht van mijn moeder te vangen, moesten we op de vloer stampen, of haar aanraken. Nu hoort ze haar naam roepen. Fantastisch.” Zoon Ben, 13, voegt er aan toe: “We zijn opgegroeid met een moeder die ons niet kon horen, dus is het voor ons ook een grote verandering want nu kan mama ons horen ruzie maken. Ze heeft al gezegd dat ze dan liever haar implant uit doet.”
Susan is doof geboren door een zuurstoftekort bij de geboorte. Het restje gehoor dat ze nog had verdween twee jaar geleden door een zware griep.
Haar moeder Pauline en haar kinderen helpen haar de geluiden herkennen en helpen bij de juiste uitspraak van sommige woorden. Ze moet nog veel leren en er moet nog een lange weg afgelegd worden maar ze is vastberaden. Moeder Pauline geeft toe dat ze altijd al gewild heeft dat haar dochter kon horen en de operatie is haar versie van een mirakel. Om de medische staf van de Bradford Royal Infirmary te danken doet ze mee aan de Great Manchester Run op zondag 21 mei om ze te proberen 5000 pond in te zamelen voor The Ear Trust, een hulporganisatie die dove babies, jongeren en volwassenen helpt in Noord-Engeland.

Bron: http://www.leedstoday.net/

Ronaldinho viert zijn doelpunt in gebarentaal.

Met één van zijn fameuze combinaties scoorde Ronaldinho de 1-0. Van Bommel kreeg de bal na een goede tussenkomst van Casillas, en Roberto Carlos tackelde hem van achteren in het strafschopgebied. Scheidsrechter Medina Cantalejo aarzelde niet: penalty. Kinderspel voor Ronaldinho. Hij scoorde. De Braziliaan hield daarna zijn belofte aan een dove jongen, dat indien hij zou scoren, hij het dovengebaar voor applaus zou maken. Dus stak Ronaldinho de armen in hoogte en draaide zijn handen rond.

Bron: http://www.fcbarcelonaclan.com

Krant voor doven.

Kuala Lumpur: De dove gemeenschap heeft nu zijn eigen krant. Het eerste nummer van MyDeaf NEWS , een krant die 4 keer per jaar verschijnt, werd gisteren gelanceerd door de directeur van het ministerie van sociale zaken, Shamsiah Abdul Rahman.
De krant die gepubliceerd wordt door de Maleisische Dovenfederatie, behandelt onderwerpen in verband met doven, zoals gemeenschapsprojecten voor de doven, rechten van gehandicapte personen, sociale gebeurtenissen en sport.
De voorzitter van de MDF zei in gebarentaal dat de dovengemeenschap nu ook haar stem heeft en dat de krant meer weerklank zal geven aan de dove gemeenschap.
My Deaf News wordt naar alle leden van de Dovenfederatie in Maleisië opgestuurd en kan ook vrij gekocht worden bij de krantenboer.

Dove piloot krijgt vliegbrevet.


Stephen Hopson wou graag vliegen sinds hij vier jaar oud was. En hij besliste ook voor zichzelf dat zijn doofheid hem niet zou tegenhouden. Hij behaalde een privé en commercieel brevet en hij behaalde ook zijn licentie om op instrumenten te vliegen van de FAA op een Cessna 172 in Akron, Ohio, in de Verenigde Staten. Omdat piloten met een dergelijke licentie moeten kunnen communiceren over de radio legt Hopson uit hoe het werkt bij hem. “Het is de taak van de copiloot om mijn oren en mijn stem te zijn.” “De copiloten luisteren naar de radio en geven ook antwoord en geven dan de informatie door aan Hopson met gebaren en geschreven berichten. Hopson zelf is verantwoordelijk voor de vlucht en neemt alle beslissingen. Hij heeft ook een dove technicus aan boord. Hopson wil ook nog een brevet voor een meermotorig vliegtuig en wil dan lijnpiloot worden. In Europa wordt bij lijnvluchten al informatie doorgegeven op scherm, wat het voor dove piloten natuurlijk makkelijker maakt.

Bron: http://avweb.com/

Ik speel in een dove voetbalploeg

Press Packer James speelt voetbal in een dove voetbalploeg. In zijn verslag vertelt hij ons waarom hij denkt dat het belangrijk is om horende spelers te tonen dat ook doven goed kunnen voetballen.
“Ik speel al jaren voetbal, ik speel graag voetbal! Nu is er in mijn stad een doof centrum geopend waar doven gecoachd worden om beter te voetballen. Dat doet mij veel plezier want we hebben er al veel geleerd, we leren de bal doorgeven en hoe we goed als ploeg moeten spelen en ook dat we ons hoofd moeten recht houden als we dribbelen.
Als we trainen worden we in twee groepen verdeeld en we werken met dove trainers. De opwarming doen we met gekleurde kegels. Elke kleur heeft een andere betekenis: rood betekent stop, groen vooruit en oranje betekent van richting veranderen. De trainer steekt een kegel in de lucht en wij weten wat we moeten doen.
De regels voor dove voetballers zijn dezelfde als voor horende voetballers, maar doof zijn betekent toch een andere manier van spelen. Ik hoor mijn medespelers niet als ze de bal willen, dus moet ik meer kijken. En soms weet ik niet of er een speler achter mij aan zit die mij wil tackelen. Naar het fluitje van de scheidsrechter luisteren is ook een probleem. Om onze aandacht te vangen steekt hij zijn hand in de lucht en we stoppen. Om met elkaar te communiceren gebruiken we gebarentaal en tolken.
Zoals alle spelers werk ik hard aan mijn techniek. En als dove speler wil ik mij bewijzen tegen horende spelers. Ik kijk er naar uit om tegen andere teams te spelen. Ik wil echt een beroepsspeler worden. En als er mensen zijn die twijfelen aan voetbal voor doven, geloof mij, ze denken verkeerd. Geef mij een bal en ik bewijs wat ik kan”
James, 15, Birmingham

Bron: http://news.bbc.co.uk/ I play in a deaf football team

Dove vrouw heeft eigen tv-show in de VS.

Op het eerste zicht is er niets speciaals aan Joan Davies die haar eigen tv-show heeft waarin ze vlot met een reeks gasten praat. Maar als je het hoofd van haar wegdraait kan ze niets verstaan van wat je zegt.
Davies is doof. Ze kan echter perfect liplezen en na uitermate veel oefenen heeft ze de monotone, hoge stem die eigen is aan de meeste dove mensen, kunnen wegwerken.
Als ze op tv is, volledig geconcentreerd, zou je nooit denken dat ze doof is.
“Als je echt iets wil, dan leer je compenseren” zei de 42-jarige Davies.”Je zoekt en je vindt oplossingen voor je problemen.”
Davies is doofgeboren en ze draagt 2 apparaten, verborgen achter haar donkere haar. Haar audiologe Melissa Riess zegt dat ze praktisch niets hoort en dat het fenomenaal is om te leren spreken zoals Joan Davies zonder dat je zelf ooit je stem hoort.
De vader van Davies was ook doof, maar hij verborg zich voor de mensen. Hij sprak nooit een woord tegen de buren. “Ik wou niet als mijn vader worden” zegt Davies.”Mijn grootste vrees is altijd geweest dat ik niet zou kunnen communiceren” En de pesterijen van andere kinderen deden haar besluiten nog meer haar best te doen.
Ze leerde zichzelf liplezen en zoals iedereen wellicht weet vraagt dat een constante nooit verslappende concentratie.Als ik niet oplet en iemand zegt: “Wat denk je?” dan versta ik dat misschien als “Wat drink je?”
De meeste mensen die Davies ontmoeten hebben er geen idee van dat ze doof is. Ze maakte zelf de keuze om geen gebaren te leren:”Ik dacht dat het me zou beperken.”
Davies heeft natuurlijk wel problemen om mensen in groep te verstaan. “Ik doe dan maar alsof ik het versta” zegt ze.
Haar baas Sam Johnson zegt dat zij een van de hardst werkende mensen is die hij kent. Ze is altijd welgezind, positief en ze doet haar werk graag. Ik heb nog nooit gehoord dat ze zei dat ze last heeft van haar handicap.
Joan Davies is gehuwd en verwacht haar eerste baby eind april. Omdat ze zo’n stuwende kracht is werken haar collega’s ook graag met haar samen en tolken ze voor haar als ze moet telefoneren. En als de camera-man iets tegen haar wil zeggen richt hij de camera op hemzelf zodat Joan van zijn lippen kan aflezen.

Bron: http://www.theledger.com/ auteur: Rick Rousos

Dove schoonheidskoningin dood onder trein.

Tara Rose McAvoy zou een vertegenwoordigster worden voor de doven. Een jonge vrouw met doorzettingsvermogen, grote energie en een stralende glimlach. Een ongeval deed alle hoop teniet. Ze werd in het Texaanse Austin door een trein verrast en overleed.
Tara wou gewoon een kortere weg nemen langs de spoorweg van de Union-Pacific. Ze was op weg naar haar moeder. Kort voor haar dood stuurde ze nog een sms naar haar moeder, dat ze direct zou komen en dat ze de weg naast de spoorweg had genomen. De trein die achter haar kwam aangereden, hoorde het dove meisje niet aankomen.
De treinbestuurder had het blonde meisje wel gezien. Aan de politie vertelde hij later dat hij had getoeterd en dat ze niet had gereageerd. Hij trok nog aan de noodrem, maar het was te laat. Kort voor 14 uur sleurde de sneeuwploeg vooraan op de locomotief Tara Rose McAvoy mee. Ze stierf op de plaats van het ongeval.
Tara was vorig jaar pas afgestudeerd aan de Texaanse dovenschool. In juni won ze de schoonheidswedstrijd, ze werd: “Miss Doof Texas”. Ze deed graag mee aan schoonheidswedstrijden, ook met horende meisjes. Ze was cheerleader, klasvertegenwoordiger, en speelde basketbal in de schoolploeg. Twee van haar motto’s: ‘Geloof in je zaak en je kan alles aan’, en ‘ Don’t mess with Texas’( Niet spotten met Texas).
Familie, vrienden en kennissen zijn geschokt. Haar lerares Karen Kingrey zag in haar een toekomstige leidende persoonlijkheid van de dovengemeenschap. Een vriendin van Tara schrijft in het rouwregister: “Ik begrijp niet waarom ze moest gaan, want ze had nog zoveel te geven, maar ik weet dat ze, overal waar ze komt, een kroon zal krijgen.”
De politie onderzoekt hoe het ongeval is gebeurd. Men weet dat Tara druk bezig was berichtjes te versturen aan familie en vrienden. Omdat ze doof was kon ze de trein niet horen naderen. Kon ze de vibraties dan niet horen? Neen zegt een expert van Gallaudet.’ Velen gaan er van uit dat doven de vibraties van de naderende trein zouden voelen, maar dat is een grote vergissing.’ Tara liep trouwens niet op de sporen, maar ernaast. De sneeuwploeg die aan beide kanten van de locomotief 40 cm uitsteekt is haar fataal geworden.

Gebarentaal ook hulpmiddel voor niet-doven.

Als doven gebarentaal gebruiken om zich uit te drukken vinden we dat de normaalste zaak van de wereld. Nochtans zijn er ook situaties in een mensenleven dat gebarentaal de enige manier is om te communiceren voor horenden.
De jongeren David en Clément hadden het syndroom van Landau-Kleffner, een zeldzame vorm van epilepsie. Eén van de gevolgen van de ziekte is het verlies van het gehoor en van de spraak. Ze zijn alle twee verzorgd in de afdeling neuropediatrie van het CHUV in Lausanne.


Een dokter had daar het idee om gebarentaal te gebruiken als communicatie- en opvoedingsmiddel binnen het hospitaal en in de schoot van beide families. Vandaag zijn David en Clément genezen, en leiden ze een normaal leven.

De ziekte.

Het syndroom van Landau-Kleffner is een vorm van epilepsie die heel zelden voorkomt en die meestal het spraakvermogen wegneemt en soms ook het gehoor van de zieken. De afdeling neuropediatrie van de CHUV in Lausanne kent die neurologisch probleem heel goed. Naast de medische behandeling is er een remediërend programma uitgewerkt met gebarentaal als basis. In deze speciale context wordt gebarentaal een communicatiemiddel en een kostbare hulp om de gesproken taal terug te krijgen. Ze is ook goed voor de cognitieve ontplooiing van de jonge patiënten die uiteindelijk toch in de horende wereld worden geïntegreerd.

Het verhaal van Clément


Clément is 10 en woont met zijn familie in Monteux, in het Zuiden van Frankrijk. Als hij ziek wordt aan zijn 4de vragen zijn ouders hulp aan het CHUV. Professor Déonna stelt direct voor om gebarentaal te gebruiken en de hele familie stort zich op het leren van die tweede taal. Vandaag praat Clément opnieuw en hij heeft een gewoon leven. Maar gebarentaal maakt nog altijd deel uit van de dagelijkse omgang met de familie.

Het verhaal van David


David is 19 en woont bij zijn familie in Geneveys-sur-Coffrane in Zwitserland. Een eerste epileptische crisis velt hem als ook hij 4 jaar oud is. Hij hoort niet meer. Ook door hetzelfde team uit Lausanne gevolgd leert hij gebaren. Later gaat hij zowel naar het dovenonderwijs als het gewoon onderwijs. Sindsdien is hij genezen en studeert voor technisch tekenaar, machinebouw. Hij heeft een sociaal en harmonieus leven en ontmoet nog regelmatig zijn dove vrienden.

In Vlaanderen

Met de groeten aan S. A. een volwassen patiënt met Landau-Kleffner van bij ons. Ook S. kreeg de ziekte toen hij ongeveer 4 was. Ook hier in Vlaanderen wist de behandelende neuropediater dat gebarentaal een uitkomst kon brengen. S. is helaas niet ‘genezen’, maar o.a. dank zij het gebruik van de gebarentaal en zijn vele dove vrienden volledig in de maatschappij geïntegreerd. S. werkt, rijdt auto, heeft een vriendin en een liefhebbende familie.

Bron: http://www.tsr.ch

Dokters oefenen zich in gebarentaal.

In Noord-Ierland krijgen jonge dokters een opleiding in gebarentaal om met dove mensen te kunnen communiceren. De cursus die ook doofbewustzijn omvat word georganiseerd in samenwerking met de Royal National Institute for the Deaf. De studenten maken zelf een woorden-gebarenboek over onderwerpen zoals de schildklier of zwangerschap.
Men veronderstelt dat één op de zeven personen die met een dokter in contact komen ofwel doof zijn of toch gehoorproblemen hebben.
Toch wees onderzoek uit dat meer dan een derde van de doven en slechthorenden niet goed wisten wat hun medisch probleem was als gevolg van slechte communicatie met hun huisdokter.
Het is heel belangrijk om dokters te hebben die op een zinvolle manier met hun dove of slechthorende patiënten kunnen omgaan. Het is een grote stap vooruit in de gezondheidszorg van Noord-Ierland.
Sinds 2003 hebben 60 studenten met succes de cursus afgemaakt. Het gebarenwoordenboek dat ze zelf maken voor gezondheidswerkers behandelt algemene ziektes.
Elk jaar worden er nieuwe hoofdstukken toegevoegd aan het gebarenboek als deel van hun eindwerk. De studenten zelf illustreren de gebaren met foto’s van henzelf.
Volgens de RNID zijn er 219000 doven en slechthorenden die van deze service kunnen genieten.

Bron: BBC-News op http://news.bbd.co.uk/2/hi/uk_news/northern_ireland/4799464.stm

Ibrahim kan met Duitse hulp weer horen



De 4-jarige Iraanse jongen kreeg in de Universiteitskliniek van Freiburg een CI ingeplant. Onlangs was Professor Roland Laszig, direkteur van het NKO-centrum van de Universiteit van Freiburg op TV. Een kijker was zo onder de indruk dat hij besloot de operatie te betalen.Net goed zei de professor want de jongen en zijn familie hebben al een lange lijdensweg achter zich. Zijn ouders hebben al hun huis verkocht om hem te laten implanteren in een Egyptische kliniek. Daar werd tot 2 maal toe geprobeerd hem een CI in te planten, maar de operaties mislukten. Daarbij werd de halsslagader van de jongen ernstig beschadigd. Tijdens een 4 uur durende operatie werd aan de ene kant het implantaat verwijderd en aan de ander kant een nieuw implantaat ingeplant. De afstelling gebeurt in Iran zelf, want de specialisten die daar werken werden in Freiburg opgeleid.
Sinds 1984 werden in het NKO-centrum van Freiburg reeds 1500 CI’s geplaatst.

Ik ben doof en ik word kleuterleidster.

Valérie Blanc is 32. Ze volgt een opleiding om kleuterleidster te worden. Ze weigert dat haar doofheid haar plannen in de weg staat. “ Ik ben doof geworden toen ik pas 2 was, als gevolg van een oorontsteking. Vandaag 30 jaar later, begin ik aan een opleiding om met kleuters te werken. In het begin was het heel moeilijk om toe gelaten te worden. Men stuurde me weg omdat ik doof ben. “Hoe ga je dat doen als een kleuter weent?” Je kan hem niet horen.” “Ik was verplicht hen te overtuigen.”
Ik heb twee horende dochters. Ik heb ze zelf opgevoed. En verder is het voor mij heel belangrijk te kunnen bewijzen dat een dove persoon dit beroep kan uitoefenen.
“De eerste keer dat ik voor de kinderen stond hadden ze misschien de indruk dat ik een beetje raar was. Maar alles heeft zijn tijd nodig. Er bestaan oplossingen om zich aan te passen. In het begin gebruikte ik mime. En een beetje later konden ze zelf al wat gebaren maken, zoals ze de kleuren leren, of de dagen van de week…"
“De kinderen zien me niet als een gehandicapte. Ikzelf zie me meer als iemand die uit het buitenland komt. Een Engelse praat Engels. Ik spreek gebarentaal. Ik heb alleen maar problemen met de volwassenen. Tijdens een van mijn stages stond de directrice voortdurend achter mij om te kijken wat ik deed. Niet gemakkelijk. In mei is mijn opleiding gedaan. Daarna komen de examens. Ik krijg een tolk. Dus als alles goed gaat kan ik volgend jaar werk zoeken.”

Bron: Ouest-France

Film over dove vrouw wint 11 prijzen.




De Indische film Black wint 11 Filmfare prijzen. Vorige week won de film van regisseur Sanjay Leela Bhansali 11 prijzen voor beste film, beste regisseur, beste acteur, beste actrice, beste actrice in een bijrol, de prijs van de filmcritici, de prijs voor de beste fotografie en voor de beste montage. Een ware triomf voor een film die zowel bij de critici als bij het publiek een enorm succes is. De film komt ook naar Europa. Hij wordt in juni 2006 in Frankrijk verwacht. De Filmfare Awards zijn voor de films die in India in Bollywood gemaakt worden even belangrijk als de Oscars voor de Amerikaanse cinema of de
Césars voor de Franse film.
En dit alles voor een film over een doof meisje
dat gered wordt door de opvoeding door een
man die alle illusies verloren had.

Bron: http;//www.fantastikasia.net en L’Express

Gebarentaal in de U-Bahn.

In Wenen en Graz kunnen de gebruikers van het openbaar vervoer kennis maken met de Oostenrijkse Gebarentaal door middel van plezante kortfilmpjes. De afwisselende spots geven een eerste contact met gebarentaal op een humorvolle manier.
Helene Jarmer, voorzitter van de Oostenrijkse Dovenbond is één van de actrices in de spots. Ze gebaart zinnen als” Als je lacht, schijnt zelfs de zon in de metro!” of “Wees blij dat geen parkeerplaats moest zoeken!”
Helene zegt: “Mijn moedertaal is sinds 1 september 2005 in de grondwet erkend. Deze spots tonen aan veel mensen dat doven geestig en niet ‘bekrompen’ zijn. De spots maken de mensen nieuwsgierig en dat is verheugend.
Het concept voor de campagne komt van Paul Grohma:”De uitdrukkingskracht van gebarentaal is fascinerend, iedereen is in de ban van de elegantie en de inhoud van de boodschap is verfrissend. Het is ons doel om het klimaat tussen mensen met verschillende culturele achtergrond te verbeteren.

Mireille en Robert vierden hun 60-jarig samenzijn. Het ongelooflijke verhaal van de echtgenoten Mathé.

Vorige zaterdag vierden Mireille en Robert Mathé hun 60-jarig huwelijksfeest. Beiden doof namen ze weerwraak op het leven door buitengewone zaken te beleven. Mireille en Robert Mathé weren geboren in 1920. Op 13 mei 1945 trouwden ze in het 6de arrondissement van Parijs. Beiden doof doorkruisten ze de vorige eeuw met een vastberadenheid en een gedrevenheid die bewondering afdwingen. Robert Mathé is altijd een sportman geweest. Loopkampioen, bokser, wielrenner, volger, verzorger, masseur, en zelfs chauffeur van de beroemde bokser Georges Carpentier en ook lijfwacht van Jean-Paul Belmondo.

Op zijn 17de begon hij aan atletiek te doen. Als bokser vocht hij 40 kampen. Als wielrenner was hij verscheidene keren kampioen van Frankrijk bij de doven. In 1939 deed hij mee aan de 5de olympische spelen voor doven en wint de bronzen medaille op de 4 x 100 meter.
Zelfs onder water beweegt Robert Mathé zich als een vis in het water. De wereld van de stilte heeft voor hem geen geheimen. “Ik stond op de derde plaats op het podium van de Europese kampioenschappen onderwaterjacht.”
Om in het onderhoud van zijn familie te voorzien wordt hij tandtechnicus en is hij de eerste om tandbeschermers te produceren. Vervolgens wordt hij fotoreporter bij de sportkrant l’Equipe. Hij trainde en verzorgde de boksers Marcel Cerdan en Carlos Monzon. Hij was ook lijfwacht van Joséphine Baker, Michèle Morgan, Delon, Lino Ventura, Gabin, Bourvil, Fernandel en voor Jean-Paul Belmondo.
De meeste van die mensen zijn al lang overleden maar Robert ziet er nog goed uit.

Bron: Ouest-France

Kleine stam doven leeft midden in de woestijn.

Jeddah – Zij horen misschien zelf niet, maar hun problemen zijn toch gehoord op de plaatsen waar het belang heeft. Een committee met vertegenwoordigers van alle ministeries en een dokter zullen de zaak onderzoeken van de mini-stam bestaande uit 3 dove families. Onlangs hoorde men van het bestaan van die mensen door een reportage in de Arabische krant Al Riyadh. De dove Arabieren leven en wonen al jaren in een oasis op 300 kilometer van Taif, in de Malawi-woestijn. Ze bekijken de levens- en de sociale omstandigheden die één geworden zijn met de eenzaamheid en de leegheid van de woestijn rondom hen. Twee van de hoofden van de families zijn broers, de derde is hun neef.
Het hoofd van de eerste familie is Jiddi bin Mishaan Al Otaibi, een vijftiger met zijn vrouw Muneer, dertig ongeveer. Ze hebben 9 kinderen tussen 2 en 12 jaar oud. De hele familie is doof. Hun kinderen zijn ongeletterd. Ze kunnen niet naar het speciaal onderwijs. Ze kunnen het niet betalen. Naar een gewone school gaan ze ook niet. De scholen zijn te veraf, 45 km in ruw terrein is niet niks.
De tweede familie telt 5 leden, ook allemaal doof, behalve de moeder. Hun kinderen zijn nog te klein om naar school te gaan.

Bron: http://www.khaleejtimes.com/Displayarticle

Dove hond zoekt thuis

Hoe is het mogelijk dat zo’n lief hondje, levendig en aanhankelijk en al niet de juiste baasjes vindt alleen maar omdat hij doof is? De Italiaanse lezers worden aangespoord om dit bericht door te geven met foto om het lot van deze hond ter harte te nemen.
Er staat bij: het is maar een kleine hond, met lang wit haar, zacht als zijde, wit als sneeuw, hemelse kastanjebruine ogen en DOOF. Een zachte en levenslustige albino en als gevolg daarvan doof. Hij is maximum 2 jaar oud. Wel een beetje ‘onafhankelijk’ gedrag, als gevolg van zijn doofheid. Zijn toekomstige baasje zal een eigen taalstructuur met zijn hond moeten afspreken.
Wil je nog meer informatie contacteer: alessandra_biagianti@yahoo.it , want ik weet dat er mensen zijn die een dove hond hebben en er ervaring mee hebben.

Bron: http://dizlis.it:index.php/

Lou Ferrigno, de Hulk uit de tv-serie, die doof is, herschoolt zich.

Het belangrijkste nieuws vandaag is natuurlijk dat de Vlaamse Gebaren Taal zal erkend worden door het Vlaamse Parlement.
Leuk is gewoon dat de vroegere Amerikaanse acteur Lou Ferrigno zich heeft herschoold op 54-jarige leeftijd. Hij ging daarvoor naar de politieacademie in Los Angeles. Voor de pers werd hij daar geprezen als één van de beste studenten. Spijtig voor hem staat erbij vermeld dat hij nooit sheriff kan worden omdat hij doof is. Ik ken geen details van de Amerikaanse wetgeving maar ik geloof dat de sheriff daar niet benoemd wordt maar door de lokale bevolking verkozen. Denk aan Arnold Schwarzenegger die verkozen werd tot gouverneur. Ferrigno is ook 2 keer kampioen bodybuilding geweest!
In elk geval is het positief voor Lou zelf. Ik was een grote fan van hem toen hij de rol van Hulk speelde naast Bill Bixby in de tv-serie, De Hulk. Ik stond er toen niet bij stil dat die acteur doof kon zijn. Hij had ook geen sprekende rol. Later las ik hier en daar in de roddelcolums dat hij na zijn rol van Hulk niet meer aan het werk raakte en daardoor aan lager wal was geraakt. Drank en drugs. Dit is waarschijnlijk de reden dat er nu zo uitbundig wordt bericht over iemand die zich succesvol heeft herschoold.Hij wil zich nu speciaal inzetten voor kinderen met drugsproblemen. Hij treedt in de voetsporen van zijn vader die ook agent was.

Dove student verslaat regering.

Een dove tiener won een belangrijk anti-discriminatieproces tegen het departement onderwijs van de deelstaat Victoria in Australië, nadat hem een doventolk voor in de klas was geweigerd. De jongen zijn moeder die ook doof is had klacht ingediend omdat hij sommige klasactiviteiten niet kon volgen en de school hem dus niet het gepast onderwijs had gegeven.
Dylan is doof en communiceert met Auslan, de enige erkende gebarentaal in Australië.
Maar tijdens zijn 3 jaar in de lagere school in Pearcedael kreeg hij les van 8 verschillende leerkrachten en tolken. Geen een van hen kon Auslan vloeiend gebruiken. In de plaats kreeg hij les in gesproken Engels, of Engels met gebaren of vingerspelling. Hij voelde zich daardoor vernederd, gestresseerd en begreep niet wat er in de klas gebeurde.
Zijn moeder , Robyn, die ook doof is , legde klacht neer in zijn plaats in 2003. Zij wou gewoon gelijke rechten voor haar zoon, en voor alle dove kinderen. Wij willen dat de regering tolken voorziet als er geen leerkrachten zijn die gebaren kennen.
Het departement van onderwijs had beter de 500.000 Australische dollars gebruikt om een programma te voorzien om leerkrachten Auslan te leren, voor tolken en voor schrijftolken. De uitspraak houdt in dat dove kinderen het recht hebben op alle nodige hulp om in het onderwijs te kunnen volgen.

http://www.starnewsgroup.com.au/story/10297 door Alison Noonan

Zwaar doof!

Andréane Gagné, studente aan het Cégep van Saint-Félicien in Canada is een voorbeeld van moed, doorzettingsvermogen en positieve uitslagen. Hier samen op de foto met haar tolk Brigitte Larouche en Gilles Lapointe , pedagogisch directeur.

Andréane studeerde voor boekhoudster. Ze ziet er niet anders uit dan de andere studenten, maar ze is wel bilateraal doof. Vanaf haar geboorte is ze van de horende wereld afgesloten. Toch functioneert ze in diezelfde horende maatschappij. Ondanks de vele moeilijkheden die ze moest overwinnen is haar schoolloopbaan heel speciaal. Pas op haar vierde ging ze voor het eerst naar school. Vanaf haar vijfde kreeg ze van de schoolcommissie van het departement een universitair geschoolde tolk. Gedurende de lagere school en het middelbaar kan ze zich handhaven in de middenmoot. De hele tijd neemt ze haar tolk mee. Ze werkt hard maar ervaart dat ze toch nog dubbel haar best moet doen en nog tijd over houden om taken thuis te maken .
In mei 2006 studeert ze af. Er moet gezegd dat zowel de directie als de leerkrachten door hun grote openheid, aanpassing en medewerking alles in het werk stelden om haar te helpen. Als gevolg daarvan stelde de school zich open voor andere jongeren met beperkingen, dyslectici bijvoorbeeld die nu ook speciale assistentie krijgen

Bron: http://www.lbr.ca/

Kleintje niet meer helemaal doof.

Guillaume is doof geboren, maar kreeg pas de diagnose ‘doof’ toen hij 13 maanden oud was. Op zijn 17 maanden kreeg hij een cochlaire implant. Vandaag is hij 6 en volgt hij gewoon lager onderwijs. Maar de aanpassing aan zijn apparaat was lang en intensief. Bij zijn geboorte hadden zijn ouders er gewoon niet bij stil gestaan om hem te laten testen. Er moet trouwens voor de test betaald worden en er was nog nooit iemand in de familie doof geweest.Er waren alleen slaapproblemen toen hij klein was. Achteraf te begrijpen want toen hij wakker werd zag hij niets en hoorde ook niets. Dit is voor een baby heel stresserend. Achteraf blijkt dat beide ouders drager zijn van een recessief gen dat generaties lang verborgen was gebleven. Zoals alle andere babies die een zintuig missen ontwikkelde hij een gevoel voor andere vormen van informatie: luchtverplaatsingen, gezichtsuitdrukkingen, trillingen…Kwam daar nog bij dat hij heel levendig was. Hij brabbelde al vlug, en zei papa en mama zoals andere kinderen van zijn leeftijd. Hij probeerde zelfs al klanken na te bootsen zoals zijn vriendjes uit de crèche en had op zijn manier geleerd om te liplezen. Het duurde tot wanneer een hele batterij kookpotten op de vloer viel tijdens het middagdutje van de kinderen in de crèche dat men zeker wist dat hij doof was. Iedereen was wakker behalve Guillaume die gewoon bleef doorslapen. In de UCL te Brussel werd hij als doof gediagnostiseerd en zei men dat er geen hoop was op verbetering. Dus kreeg Guillaume een implant en jarenlange intensieve training aan een tempo van 3 sessies per week. Ondertussen leren zijn ouders ook wel gebarentaal.
Guillaume had het geluk om vroeg geimplanteerd te worden . Vandaag is het Frans zijn moedertaal en voor kinderen die later geimplanteerd worden blijft dat dikwijls gebarentaal, zelfs als ze half-horenden zijn.
Dit gezegd zijnde verdwijnt Guillaume terug in de wereld van de stilte als zijn implantaat afgekoppeld wordt als hij gaat slapen, zwemmen, in bad gaat of als het apparaat defect is of als de batterijen leeg zijn. Op die momenten schakelt hij over op gebarentaal. Maar hij voelt zich toch meer horend dan doof. Op die momenten sluit hij zich wel heel erg af en wordt hij een ander jongetje. Guillaume zit nu met succes in het eerste studiejaar, maar de moeder benadrukt toch dat dit het resultaat is van intensief teamwork en een race tegen de tijd.
Tot slot raadt de mama toekomstige ouders aan hun spruit zo vlug mogelijk te laten testen om geen kostbare tijd verloren te laten gaan.

Bron: http://www.lalibre.be/

Oppositiepartij stelt voor om SMS-berichten kosteloos te maken voor doven.

Budapest, 12 februari. De kleine oppositiepartij Democratisch Forum (MDF) stelt voor dat providers de doven zouden toelaten om 300 tekstberichten per maand gratis te laten versturen.
Dit voordeel zou de communicatie tussen doven en slechthorenden zeker bevorderen zonder hun budget al te zeer te belasten. De providers zouden er geen al te groot verlies door lijden. Dit is een voorstel van Karoly Herenyi, getolkt door Tamas Nagy, zelf ook een MDF-kandidaat voor de komende verkiezingen.
In Hongarije zijn ongeveer 60.000 doven, een 0,6 procent van de bevolking. De partij heeft het moeilijk om boven de kiesdrempel van 5 % te komen om zetels te winnen in het nationale parlement.

Bron: http://english.mti.hu/

Eigenlijk zou dit voorstel in Vlaanderen en Nederland navolging mogen krijgen!

Harlan Lane had gelijk.

Weet je niet wie het is, lees dan zijn boek: ‘The Mask of Benevolence’.(nog niet in het Nederlands)

Op een Amerikaanse weblog vond ik dit heel interessante stukje.
In de klas discussieerden we over verscheidene artikels en proefschriften over dovencultuur en taal. Eén van de proefschriften was getiteld:’Deafnicity’(een woordspeling of taalgrap, een samensmelting van Deaf en Ethnicity, tot welke mensengroep je behoort.)
De leerkracht zei dat het proefschrift waarschijnlijk geschreven was door een dove persoon in een horende hogeschool. Normaal staat een begeleider niet toe dat en proefschrift een titel heeft met een taalgrap erin Dat was voor hem een bewijs van paternalisme; men heeft lagere verwachtingen voor een dove in een horende omgeving. Doven kunnen zich permitteren wat horenden niet kunnen. Of nog anders gezegd, positieve discriminatie.
De schrijfster bedenkt: “Wat ben ik blij dat ik op Gallaudet studeer. Hier gebeuren zo’n zaken toch minder.”
Mijn leerkrachten zijn zowel streng als behulpzaam en ze laten me zeker niet toe om me te verstoppen achter mijn doofheid. Ik volgde bijvoorbeeld een cursus over klankleer. Mijn taak was om een woordenlijst om te zetten in fonetisch schrift. Ik deed mijn best, maar ik ben natuurlijk doof en zou niet weten hoe die woorden klinken, en ik gaf het werk af. Ik mocht herbeginnen. Ik kloeg erover dat ik die taak niet kon maken omdat ik doof was. Ze zei dat ik de taak toch moest maken, ik moest maar een woordenboek gebruiken of het aan een horende persoon vragen. Ik was kwaad maar maakte de taak toch met behulp van een woordenboek. Toch begreep ik niet wat voor nut dit voor mij kon hebben.
Maar nu begrijp ik dat ik gewoon een gelijke behandeling kreeg. Ik raakte er niet zomaar vanaf omdat mijn oren alleen maar als versiering dienen.
Paternalisme is waarschijnlijk nog slechter voor een dove dan de regelrechte betutteling door horenden omdat het verborgen zit achter een masker van behulpzaamheid en begrip maar het stinkt naar medelijden en lage verwachtingen.

Blog op www.xanga.com. Auteur: Elisa Abenchuchan

Doof zijn schrikt de meisjes van de Samuell-school niet af om te basketten


Het meisjesbasketbalteam van de Samuell school was aan het oefenen en coach Jeannine Gambles blaft letterlijk instructies in het rond. Beginners Keisha Mckeever en Kenecia Jackson luisteren niet direct. Dit betekent niet dat ze niet gehoorzamen. Dat wordt duidelijk als ze enkele ogenblikken later toch naar de aangewezen plek lopen nadat ze de gebaren gezien hebben van de tolk Connie Miller die naast de coach staat. Mckeever is doof geboren, Jackson is doof vanaf haar 2de. Ze kunnen liplezen, maar nu staan ze te ver van de coach en konden niet zien wat ze zei. Bij de training kunnen we stoppen om zeker te zijn dat we de richtlijnen verstaan hebben, maar in wedstrijden is het moeilijker. De coach vindt het geen probleem. Doof zijn is voor mij geen probleem. Ik zie twee meisjes die willen basketten.
De twee meisjes misbruiken ook hun handicap niet. Integendeel, ze zijn er sterker door geworden. Hoeveel middelbare scholieren kunnen zeggen dat ze de president van de Verenigde Staten ontmoet hebben? Als leden van het dovenkoor van de school hebben ze vorig jaar het nationale volkslied voorgedragen in gebarentaal voor president Bush. “Ik ben er trots op dat ik doof ben, zegt McKeever in gebarentaal met de hulp van tolk Miller. Ik ben niet beschaamd. Ik ben graag in het koor en ik speel graag basketbal. “ Ik ben doof, maar ik kan wat jij kunt.”
Op dezelfde school in Dallas, Texas zijn nog 6 andere dove atleten. In de jongensteams van basketbal, voetbal, Amerikaans voetbal en golf hebben ook elk een dove atleet.
Tot nu toe hebben ze hard gewerkt met de tolk op de bank maar sinds Samantha Clark meedoet, is de situatie veranderd. Ze leerde gebarentaal voor het seizoen begon met als enige reden om de twee dove meisjes te helpen. De meisjes hebben zo veel plezier in het spel en daarbuiten dat Samantha er aan denkt om tolk te worden.
Speciaal aan de Samuell school is dat ze sinds 1970 een Leerprogramma hebben voor Doven. De dove leerlingen volgen de gewone cursussen met de hulp van 5 leerkrachten die gebaren kennen. Er zijn gemiddeld 45 dove leerlingen.
Tot slot nog een boodschap van de moeder van Kenecia:”Als je nog maar net een doof kind hebt, geen paniek. Als je kind opgroeit en dove volwassenen ontmoet en zien dat die normaal zijn, zullen ze geen schrik hebben om ook normaal op te groeien”.


Door Dave Lance / The Dallas Morning News

Leven na doof worden

Sheila Walker verloor zonder enige waarschuwing haar gehoor op een dag in 1999 door de ziekte van Menière. Een binnenoorziekte. Ze werd op een zaterdag in mei wakker met een perfect gehoor maar om 4 uur in de namiddag was ze volledig doof.
Mevrouw Walker viel in een diepe depressie. Ze kon de stilte niet aanvaarden tot Tess een cocker spaniel horende hond, in april 2003 in haar leven kwam. Mevrouw Walker zei:” Ik voelde me totaal en ontzettend geschokt en ik werd heel depressief. Ik was in diep water gevallen zonder te weten of ik nog boven zou komen.”
“Ik miste de dagdagelijkse geluiden en ik had er een hekel aan om mijn zelfstandigheid te verliezen. Toen vertelde me iemand over doven geleide honden en dat heeft mijn leven veranderd.
Tess is het oor van haar 47-jarige eigenares. Zij hoort de deurbel, de telefoon, de wekker, de timer van de oven en belangrijk, rookmelders. Tess werd zopas horende hond van de maand februari in haar streek. “Tess betekent voor mij leven na mijn doofheid, er is niets wat ik niet kan met mijn hond bij me. Zij gaf mij mijn onafhankelijkheid terug, mijn gevoel van veiligheid en mijn zelfvertrouwen.

Bron: Community Newswire, Rosamund Hutt

2,7 miljoen Pond voor meer tolken.

Samen met de Europese Gemeenschap heeft de regering van Wales een groots plan opgestart om de BSL, de Britse Gebaren Taal te steunen. Dit komt ten goede aan de 3000 doven in Wales die BSL gebruiken. 36 nieuwe tolken worden opgeleid, cursussen ontwikkeld en publieke diensten, zoals gezondheidszorg, politie en gemeentediensten worden ondersteund.In 2004 werd een werkgroep opgericht die tekortkomingen moest opzoeken en aanbevelingen doen voor verbeteringen. Direct werd het aantal tolken van 12 tot 64 opgetrokken. Mensen waren voortdurend gefrustreerd om vooral op korte termijn een gediplomeerde tolk te vinden. Er zijn voldoende gevallen bekend van gebarentaalgebruikers die grote moeilijkheden hebben gehad om een misdrijf aan te geven en die in onaangepaste en vernederende omstandigheden met geneeskundig personeel moesten communiceren. Het kon toch niet verder dat dove mensen tot 8 weken moesten wachten om een afspraak te maken met hun huisarts of om naar een oudercontact op school te kunnen gaan.

Bron: BBC-news

Doven hebben het moeilijk om met de arts thuis of in de kliniek te communiceren.

Nu werkt er in Hamburg een lotgenoot met succes als arts. De dove dokter Andreas Paulini.
Rechtstreeks telefoneren naar een dokter om een afspraak te maken was voor een dove zeer omslachtig. Nu is er e-mail. Maar eenmaal bij de dokter in zijn spreekkamer, wat dan? Hoe kan een dove zijn symptomen beschrijven als er geen woorden of geen gebaren voor zijn. Hoe gaan we aan de dokter uitleggen dat we schildluizen hebben als de persoon die voor ons zit geen gebaren verstaat? Hoe versta jij dan dat de dokter een echografie gaat doen? “Het is moeilijk om dove mensen een goede geneeskundige behandeling te geven”, zegt Andreas Paulini. De dokter spreekt met woorden en gebaren samen. Hoe doet hij dat? Hoort hij dan toch? Nee, hij kan liplezen. Maar een woord als ‘röntgenopname’ is niet gemakkelijk. De persoon die spreekt moet goed in het licht staan en recht tegenover hem zitten. Een dagelijks gesprek is voor een dove vol onzekerheden en misverstanden.
Op een tolk kan je niet altijd beroep doen en juist bij een doktersbezoek hebben veel patiënten niet graag dat er een tolk bij is. Het probleem ligt vooral in de psychiatrie, als er veel privé-zaken besproken worden. Paulini is 42 en omdat hij zelf doof is weet hij waarover hij het heeft. In zijn bureau heeft hij een lamp in plaats van een bel en een beeldtelefoon zodat hij ook kan gebaren. Maar als er een dove in de kliniek is wordt hij door collega’s opgeroepen om te gaan helpen. Hij regelt opnames en voert ook het opnamegesprek. Als de patiënt voor langere tijd moet blijven bezoekt hij hem regelmatig en probeert de behandelende arts te begeleiden. In 2005 had hij al 150 dove psychiatrische patiënten en hij verzorgde de begeleiding van nog eens 15O doven die in de Hamburgse kliniek voor andere behandelingen werden opgenomen

Bron: TAZ-Bericht, Elke Spanner

Twee dove vrouwen kiezen voor doof kind.

‘We zullen beter en gelukkiger worden’ zegt moraalfilosoof Julian Savulescu in een interview in Knack van 5 februari. Voor hem kan alles. Embryo’s genetisch verbeteren, organen verkopen.
Eén van de vragen van interviewer De Ceuleer gaat over de twee dove vrouwen die in 2003 bewust kozen om samen een doof kind te hebben met zaad van een eveneens dove vriend. Indertijd was er een hevige discussie binnen de Amerikaanse dove gemeenschap.
Savulescu antwoordt:” Ouders mogen hun kind niet schaden. Dus je mag een kind, of een embryo niet doof maken. Dove ouders mogen hun dove kind ook geen operatie of hoorapparaat onthouden.” (Daar werd in de Verenigde Staten zelfs al een proces over gevoerd).
Savulescu is er van overtuigd dat doofheid een handicap is.” Een kind dat kan horen heeft meer kansen en mogelijkheden. Of ouders uit verschillende embryo’s een doof embryo mogen selecteren is een andere vraag.” Volgens Savulescu hebben ze dat recht. “Ze maken een zware vergissing, maar hij vindt niet dat we hen daarvan mogen weerhouden.”

Lees het hele interview op www.knack.be

Komen de dove bedelaars terug?

Wat is er mis met onze maatschappij schrijft Jamie Berke op haar site Deafness/Hard of Hearing. In 3 verschillende weblogs las ik een verhaal over dove bedelaars. Adam Stone vertelt op zijn weblog ‘Falling through the cracks’ hoe hij een dove bedelaar ontmoette in de Metro van Washington. De dove zwaaide met een verfrommeld papiertje:”Ik ben doof en ik wil wat geld om mijn zieke moeder te verzorgen.” Adam Stone die zelf doof is begon in gebaren met de bedelaar te converseren en hem wat vragen te stellen. De dove man was wel tot zijn 18 naar school geweest maar had geen vak geleerd en had nooit gewerkt. Hij had wel 3 kinderen, 2 zoons en een dochter die al overleden was. Zijn hele leven had hij al van de steun geleefd, net als zijn vader voor hem. Die was nu overleden. Maar omdat ze dezelfde naam hadden was hij nu zijn steungeld kwijt geraakt en vond er niets beters op dan te bedelen. Hij kreeg nogal veel geld van de militairen die in Washington op bezoek kwamen, zei hij.
Sonny James schrijft in ‘What an experience’ over zijn ontmoeting met een dove bedelaar in een shoppingcenter in Georgia en een zekere Kevin zag een dove bedelaar in de New Yorkse metro.
Moeten we nu de verhalen over dove bedelaars weer van onder het stof halen en actualiseren? Bedelen is een aspect uit de dovengeschiedenis dat geschiedenis moet blijven. Meestal verkochten ze kaartjes met het handalfabet op gedrukt. Het heeft jarenlang veel schade berokkend aan de dove gemeenschap. Nu bestaan er wetten die dit soort bedelen verbieden. Toch zien we ze nog af en toe op terrassen van café’s of op vliegvelden.
Bedelen na een hoge vlucht in de jaren ’50 van de vorige eeuw. Veel doven hadden tijdens de oorlog gewerkt in de plaats van de soldaten die overzee waren. Maar na de oorlog waren ze hun baan weer verloren. De dovenverenigingen hadden de grootste moeite om het imago van de doven opnieuw op te poetsen. De laatste jaren worden er her en der bendes uit Oost en Zuid-Europa gesignaleerd die opnieuw de oude truken uit de doos halen, maar nu op een georganiseerde manier. Een paar jaar geleden is in België een Roemeense bende opgerold, in Parijs heb ik ze gezien en een kennis van mij zag in Brussel een dove Pool die bedelde. Nu bieden ze sleutelhangers aan met plastieken beertjes .

Martin Terryn, bron: Jamie Berke: Deafness/Hard of Hearing

Waarschijnlijk hebben leden van een Bende een dove man vermoord in Los Angeles.

De moeder en de vriendin van een dove man die neergekogeld werd in Canoga Park door leden van een bende vragen aan het publiek om te helpen de moordenaar te vinden.
Lee Carter, 23 jaar oud, liep gewoon van een winkel naar huis op dinsdagavond toen hij door 4 mannen werd aangesproken. De politie vermoedt dat de verdachten de gebaren van Carter verkeerd begrepen hebben. Ze dachten dat het geheime gebaren waren van een andere bende, dus openden ze het vuur en schoten hem dood. Zijn moeder , Yolanda Amanuel vertelde aan het tv-station dat de bendeleden haar zoon vroeger al aangesproken hadden over zijn gebaren.
De vriendin van Carter die ook doof is vraagt in gebarentaal aan getuigen om zich te melden.
“Laat me weten wie mijn vriend heeft vermoord. Bel naar mij of naar de politie”, zei ze.
Het filmpje met het nieuwsitem is afkomstig van CNN, je kan het ook bekijken op de site van Doven.eigenstart.nl . Daar zie je ook dat hij een dochtertje van 2 jaar heeft.
Het is triestig dat een gebaar als ‘I love you’ dat ook in heel Europa bekend is, toch nog voor verwarring zorgt in een stad als Los Angeles. Je kan alleen maar ‘neen’ schudden met je hoofd over zoveel onwetendheid. Een gebaar dat door alle doven en horenden overal op de wereld begrepen wordt.
Bron: CNN en Doven.eigenstart.nl

Dove hond leert gebaren

Een dierenasiel in Devon heeft een assistentiehond gebarentaal geleerd bij een poging om een nieuwe eigenaar te vinden voor hem.Blue, heet hij en hij is acht maanden oud. Hij kent nu al zeven tekens en commando’s. Zijn favoriete gebaar is de omhooggestoken duim, en dat betekent natuurlijk ‘ goed jongen’.Het personeel van het asiel nam de hond in ontvangst van een koppel dat een baby verwacht. Ze hadden het gevoel dat ze hem niet voldoende aandacht konden geven. Hij is nu een gelukkige en gehoorzame hond. De eerste eigenaars van ‘Blue’ wisten dat hij doof was, maar hadden de tijd niet gevonden om hem iets te leren.
In het asiel bedachten ze dat ze hem niet konden trainen op de gewone manier met gesproken bevelen. Dus kwamen ze op het idee om hem gebarentaal te leren.
Honden gebruiken hun eigen lichaamstaal, ze kwispelen met hun staart als ze blij zijn en houden hun staart tussen hun poten als ze bang zijn. Nu is het asiel op zoek naar een eigenaar met ervaring en die bereid is om de gebarentaaltraining voort te zetten en redelijk wat tijd aan hem te besteden, liefst samen met een andere hond. Blue houdt zelfs van katten en kan ook rustige kinderen aan.

Bron: BBC-news

Miljoenen subsidies voor onderzoek naar oorzaken van doofheid.

De Europese Unie toont dat ze veel belang hecht aan het onderzoek naar oorzaken van doofheid en gehoorstoornissen. Ze doet dat met een subsidie van 12,5 miljoen euro voor het project Eurohear.
Dit project plant onderzoek gespreid over 5 jaar. Het moet fundamentele kennis brengen over ontwikkeling en functioneren van het binnenoor en de moleculaire gebreken identificeren die leiden tot erfelijke doofheid.
Tweeëntwintig wetenschappelijke instellingen uit 10 verscheidene landen werken samen aan dit project. In totaal werken er 250 onderzoekers aan dit project van over de hele wereld.
Het project startte in 2004 en moet afgerond zijn in 2009.
Lees meer op http://www.eurohear.org/

Moeilijke berging: klauteraar is doof.

Voor de mannen van de beroepsbrandweer van Remscheid is een oproep laat op de avond geen ongewone taak. Het gebeurt regelmatig dat ze naar een zelfmoordpoging geroepen worden, volgens Josef Köster.
Normaal proberen we te helpen zonder veel misbaar te maken. Het gaat tenslotte om een dramatische menselijke gebeurtenis. Maar dinsdagavond was het moeilijker. Een 37-jarige man was op een 50 meter hoge stroommast geklommen, duidelijk om zich het leven te benemen. Een burger die de man gezien had heeft de politie en de brandweer verwittigd.
Niet alleen de val van de mast zou dodelijk zijn, maar er was ook acuut levensgevaar omdat hij zich dichtbij de hoogspanningskabels bevond. De stroom op de mast werd dus eerst afgesneden. Dit bleef natuurlijk niet zonder gevolgen. In de streek rond Keulen bleven 60.000 gezinnen zonder stroom tot kort voor middernacht.
De eigenlijke redding van de man was voor de 23 manschappen een zware opgave.De dove 37-jarige man kon niet horen wat hem toegeroepen werd door de brandweerlui noch wat de inderhaast opgeroepen psycholoog te zeggen had. Aan de andere kant was het een geluk dat hij het geroep van de kijklustigen niet kon horen. Er zijn altijd mensen die mensen in moeilijkheden aanmoedigen om toch maar te springen. De politie moest verscheidene mensen wegsturen en had alle moeite om hen achter de afsluitingen te houden.

Bron: http://www.rga-online.de

10-jarig bestaan van de dovenvakschool in Rendsburg (Duitsland)

Aan de dovenvakschool kunnen doven en zwaar slechthorenden een sociaal beroep aanleren. Ze werken later met doven, zwaar slechthorenden of meervoudig gehandicapte mensen in tehuizen.
Het lesgeven gebeurt in gebarentaal. Doel van de school: doven hebben doven nodig. Identificatie vergemakkelijkt de interactie. Het kennen van de moedertaal geeft kans op een snelller en diepgaander begrijpen, ook onder moeilijke omstandigheden. Er is keuze uit de opleiding tot opvoeder(ster), sociaal assistent(e), bejaardenhelper(ster) en assistent bejaardenhelper(ster). Duur van de cursus, 2 jaar theorie en praktijk.

Bron: http://gehoerlosenfachschule.de

Oproep om gestolen FM-zender terug te geven

Een meisje van 11 dat geen les meer kan volgen omdat de FM-zender die ze nodig heeft om de leerkracht te kunnen horen,gestolen is, pleit om het toestel terug te geven. De zender die meer dan 3000 pond kost werd gestolen bij een inbraak in de West Wight Middle School in Freshwater tijdens de kerstvakantie. De school had gehoopt dat een lokale oproep voldoende zou zijn om het apparaat terug te krijgen, maar zoekt nu meer publiciteit omdat het bijna onmogelijk is voor Christine Dench om de lessen te volgen.
De zender hangt normaal aan de nek van de leerkracht en stuurt een signaal naar de ontvanger achter het oor van Christine. Ze zender versterkt de spraak van de leerkracht zodat Christine de lessen kan horen met haar digitale hoorapparaten. Zonder de zender hoort ze verwarrend geroezemoes in een klas van 30 leerlingen. “ Ze kan eenvoudig weg niet horen wat er gezegd wordt, en dat is heel vervelend voor iedereen en vooral voor haarzelf.” De directrice zegt er zeker van te zijn dat diegene die het toestel gestolen heeft niet weet wat dit allemaal teweeg heeft gebracht bij Christine en bij haar lerares Helen Foster. Het spijtige van heel de zaak is dat de dief niets kan aanvangen met het toestel en het waarschijnlijk heeft weggegooid. Sue Bryan, de moeder van Christine, moet er echt van wenen, want iedereen heeft zo zijn best gedaan.

Bron: Isle of Wight County Press, Richard Wright

Academici heffen lofzang op het dovenonderwijs

Op een bijeenkomst van onderwijsmensen uit de dovenwereld uit Nieuw Zeeland en Australië hoorde men in een lezing dat Nieuw Zeeland wereldleider is in het veld van onderwijs aan doven en slechthorenden.
De conferentie is bijeen in Rotorua om methodes, die gebruikt worden bij het dovenonderwijs, te onderzoeken en te vergelijken.
Dr Mark Marschark, van het United States National Technical Institute for the deaf, zegt dat dove studenten over het algemeen op het academisch vlak minder bereiken dan horende kinderen. Maar hij zegt onder de indruk te zijn van de bereidheid van zowel ouders als leerkrachten in Nieuw Zeeland om nieuwe dingen uit te proberen.
Marschark zegt dat er veel gelegenheden zijn om dove kinderen en onderwijsmensen samen te brengen en methodes te delen, omdat Nieuw Zeeland zo klein is.

Bron: RNZ

Een slechtziende dove werd in Iran in het openbaar opgehangen.


Teheran.7 januari – Een man die gedeeltelijk blind was en doof, is in het openbaar terechtgesteld in Iran.
Behrouz Mehranpour, 22 jaar oud, werd beschuldigd van moord op twee familieleden toen hij 17 jaar oud was, meldt de de krant Djomhouri Eslami.
Iran heeft in 2005 ten minste 8 personen die op het moment van de feiten nog geen 18 waren terechtgesteld. Dit volgens Amnesty International.
Op 9 december bestempelt Philip Alston, de speciale verslaggever van de commissie van de rechtene van de mens bij de UNO, de terechtstellingen buiten de wet en willekeurig. De behandeling van de minderjarige misdadigers in Iran is “ uitzonderlijk ontoelaatbaar”.
Ten minste 2 andere jonge meisjes zijn ter dood veroordeeld door ophanging de voorbije twee jaar voor misdaden die ze zouden begaan hebben toen ze nog minderjarig waren.

Bron: Iran Focus

Jean-Max Coudon:”Ik ben tegen gebarentaal”.

Toen je vier jaar oud was heb je het gehoor verloren. Vandaag spreken wij gewoon met elkaar. Wat is je geheim?

Toen ik klein was zette ik mijn hand op de keel van mijn ouders om beter te verstaan wat ze uitspraken. Dat was een soort ommekeer in mijn begrip van spreken. Dank zij het liplezen en een apparaat waar ik een brevet op heb genomen ( de Vibravoice, een doos waarmee hij met zijn duim trillingen kan voelen van uitgebrachte klanken) kan ik in het omgevingsgeluid de verschillen tussen de fonemen voelen.

In je boek schrijf je dat je tegen gebarentaal bent. Waarom?

Doven die alleen maar onderricht krijgen in gebarentaal kunnen noch lezen, noch schrijven. Ze kunnen dus maar heel weinig communiceren en zijn volledig van de wereld afgesneden.

Als gediplomeerd apotheker, getrouwd en met twee kinderen, ben je volledig in de horende maatschappij geïntegreerd ?

Mijn handicap heeft mij gestimuleerd. Het was niet altijd makkelijk, zeker niet om te leren spreken, maar nu kan ik zelfs Spaans verstaan en spreken. Daarentegen, als er meerdere mensen rond de tafel zitten kan ik moeilijk de gesprekken volgen. En in het dagelijkse leven kan ik natuurlijk ook niet telefoneren of de intercom gebruiken, maar met mijn Vibravoice weet ik wel of er iemand binnen komt of niet.

De naam van het boek in het Frans geschreven: “Le Silence apprivoisé,(De Stilte getemd) Jean-Max Coudon, uitgeverij Anne Carrière, 283 blz. 18 euro.

Bron: http://www.metrofrance.com/

Heel wat Franse doven zijn niet zo blij met wat Jean-Max Coudon vertelt en hebben dan ook al massaal negatief gereageerd op zijn boek.

Geschiedenis van de Britse Gebaren Taal op de BBC.

Zaterdag 7 januari en 14 januari bekijkt Clark Denmark op BBC 2 in twee fascinerende programma’s de evolutie van de Britse Gebaren Taal over de voorbije duizend jaar.


Heel wat mensen denken dat BSL een nieuwe taal is. In feite reiken de wortels tot 100 jaar in de tijd, misschien wel verder. Er zijn weinig bewijzen van, want gebarentaal heeft geen geshreven vorm. Maar we beginnen onze reis in de 8ste eeuw toen monniken gebaren gebruikten om te communiceren. Van daar maken we een sprong naar de eerste Dove man die zijn gebaren liet optekenen. Zijn verscheiden tekens en gebaren werden gebruikt op zijn trouwfeest in 1576.













Er bestaat degelijk bewijs van vingerspelling uit die tijd, dat was geëvolueerd van wijzen met de handen – dat heette dan arthrologie – naar een twee-handen alfabet zoals we het nu kennen.

In 1760 werd de eerste school voor doven opgestart en zeer snel waren er overal in het land instellingen waar gebarentaal werd onderwezen en waar ook de verschillende regionale verschillen die nu nog bestaan, zich ontwikkelden.


Maar dit veranderde allemaal met de conferentie van Milaan in 1880 waar opvoeders van Dove kinderen bijeen waren om te bepalen wat de beste manier was om Dove kinderen te onderrichten. Zij stemden voor het oralisme, en gebarentaal werd in het klaslokaal verboden…










De conferentie van Milaan had een enorme impact op gebarentaal. Dove leerkrachten verloren hun job en generaties van dove kinderen moesten leren oraal te spreken en als gevolg werd de gebarentaal bedreigd in zijn bestaan.


Maar de gebarentaal overleefde gewoon in het duister van de slaapzalen en gangen van de instituten en overgedragen door kinderen die dove ouders hadden. Als gevolg daarvan zijn er heel veel lokale verschillen, en ook verschillen tussen de verschillende generaties doven.










Dovenclubs waren ook zeer belangrijke plaatsen waar gebarentaal levendig werd gehouden en in de jaren 60 werden Dove mensen ook meer en meer politiek bewust.


In 1974 werd voor het eerst gebarentaal wetenschappelijk onderzocht. Het besluit was dat gebarentaal een echte taal was en het klimaat voor het maken van gebaren veranderde.


In de jaren 1990 voerden de Doven campagne om BSL officieel erkend te krijgen en in 2003 accepteerde de regering eindelijk dat het een taal was met eigen rechten.











Gebarentaal is over honderden jaren geëvolueerd en zelfs door grote tegenstand en enorme veranderingen toch overleefd en gegroeid tot de bloeiende taal die we vandaag zien. Het BSL, het British Sign Language.

Bron: BBC 2

Reis rond de wereld op zijn eentje eindigt in december.


Charl de Villiers groeide op in Zuid-Afrika. Toen hij 8 was werd hij zwaar verbrand. Hij lag 6 maanden in het ziekenhuis. De antibiotica die hij toen kreeg waren er de oorzaak van dat hij helemaal doof werd. Maar het brak wel zijn doorzettingsvermogen niet.
Als een jonge man kocht hij een boerderij, kweekte er groenten en katoen. Hij deed aan parachutespringen. Hij speelde rugby. Hij trouwde en kreeg twee kinderen bij zijn vrouw.
In 1991 verhuisde de Villiers naar Texas. Er was te veel onrust en geweld in zijn thuisland. Hij leerde Engels liplezen, want in Zuid-Afrika sprak zijn omgeving Zuidafrikaans.
Omdat hij gefrustreerd was op zijn werk als lasser, de opzichters dachten daar dat zijn doofheid eigenlijk onkunde of domheid was, besloot De Villiers om zichzelf te bewijzen en alleen rond de wereld te zeilen.
Hij verliet Palacios op 6 maart vorig jaar en keerde op 19 december terug. Van zijn reis maakte hij een fascinerende video.

Bron: Doug Pike, Houston Chronicle

Een paar gebaren die 1000 woorden waard zijn.

Mauricio Escobar zijn moedertaal is tekenen. Met de verbeelding van een tiener vertelt hij verhalen van ruimteschepen en zwarte monsters. Allemaal met pen en potlood. Hij tekent en hij tekent er maar op los.
16 jaar geleden in El Salvador geboren heeft Mauricio nooit het Spaans gehoord dat zijn familie sprak en niemand leerde hem gebarentaal. Hij communiceerde met tekens en tekeningen.
Nu leert hij pas de beginselen van ASL op de Heritage High School in Leesburg. Eindelijk kan hij de witte tekstballonnen bij zijn tekeningen invullen . Hij vertelt zijn verhaal in gebarentaal en zijn lerares schrijft de Engelse woorden onder de tekeningen.
Hij komt van ver in de drie jaar sinds hij voor het eerst naar school kwam.” Hij stond gewoon bevroren voor ons toen hij ons voor het eerst ontmoette. Hij kon zijn naam niet zeggen of wijzen. Het enige wat hij wist was dat het met een M begon”, zegt klasgenoot Sara Khan, 16 ook, en converserend met de hulp van een gebarentolk. Khan kwam 6 jaar geleden van Pakistan.
Veel families die pas naar de VS zijn gemigreerd vestigen zich in de streek rond Washington want ze hebben allemaal van de Gallaudet Universiteit gehoord en willen hun kinderen inschrijven in buitengewoon-onderwijsprogramma’s in scholen in de buurt. Zo komt het dat 26% van de dove leerlingen eerste of tweede-generatie immigranten zijn.
De klasgenoten van Sara en Mauricio komen uit India en Peru. Als Latino behoort Mauricio tot de grootste groep buitenlanders. Volgens een Gallaudet-studie zijn 24% van de studenten van Spaanssprekende herkomst. In Californië loopt dat aantal zelfs op tot 40%. De precieze oorzaak kent men nog niet. Er is wel een vermoeden dat er heel veel erfelijke doofheid is bij Puerto Rikanen.
Hoewel er zo veel doven van Spaanssprekende oorsprong zijn, zijn er maar weinig leerkrachten die zowel Spaans als Engels, als Amerikaanse Gebarentaal kennen en kunnen onderwijzen. Daarom heeft mevrouw Gerner de Garcia een online-klas gemaakt voor leerkrachten die met zulke Latino-kinderen werken. Mevrouw de Garcia is zich er ook van bewust dat indien een doof kind weinig of niet gestimuleerd wordt binnen de eerste 5 levensjaren dat er dan een onoverbrugbare achterstand ontstaat.
In die school, Heritage High, zijn twee voltijdse leerkrachten, twee voltijdse gebarentolken en een halftijdse logopediste bezig met 4 leerlingen. Dat kost meer dan 19.000 dollar gemiddeld per kind.
Voor Mauricio naar de VS kwam zat hij op een school samen met kinderen met andere handicaps. Hij deed niets anders dan tekenen en het overschrijven van lange lijsten Spaanse woorden. Hij heeft wel een mooi en gelijkmatig handschrift, maar leerde nooit de betekenis van de woorden.
Tijdens zijn eerste jaar in de VS was hij zeer lastig. Hij protesteerde voortdurend met rauwe keelgeluiden. “Hij was zo gefrustreerd omdat hij zich niet kon uiten… Hij kon niet zeggen,”Waar gaat iedereen naartoe? Of “Ben ik hier wel veilig?” Maar na een paar maanden kreeg Lorraine Stewart hem toch wat rustiger en begon hij met zijn handen te praten. Hij deed eerst de gebaren na zonder ze te begrijpen. Dan leerde hij een paar gebaren met een brede betekenis zoals “drinken” en “eten”. Later begon hij dan voor alles te vragen wat het gebaar was. Hij wou werkelijk alles leren.
Nu heeft hij een voldoende woordenschat om een paar dingen uit zijn leven te vertellen. Hij vertelde over de aardbeving in El Salvador in 2001: “De tafel begint beven. De muren bewegen. Ik kijk omhoog. De lampen zwaaien. We zitten neer… Ik speel spel in huis. Mijn zus spelen basketball. Mama – waar?”
Hij leert nu ook Engels te schrijven. Zijn vooruitgang is verbazend hoewel de woorden in zijn zinnen nog over elkaar struikelen.
Rond 3 uur is Mauricio uitgeput van al dat leren en keert hij terug naar zijn Spaans sprekende familie. Die mensen hebben het lastig. Ze moeten Engels leren om een baan te vinden en ASL leren om met hun zoon te praten. Ze gebruiken thuis een soort eigen gebarentaal, en soms moet iedereen gewoon ‘raden’ wat Mauricio bedoelt. En als niemand hem begrijpt pakt hij pen en papier en tekent hij gewoon wat hij wil zeggen.

Dove acteur maakt het in Hollywood

Opgelet, dove meisjes! In de cinema speelt nu een film met een dove acteur. The Family Stone. Een jonge man komt zijn verloofde voorstellen aan zijn familie. Eén van zijn broers wordt gespeeld door de charmante, goed uitziende dove acteur Tyrone Giordano. Op de foto met Ashton Kutcher in zijn vorige film ‘ Alot like Love’.
“Ty” speelt in de film een jonge homo die een gekleurde vriend heeft en terecht komt in een verlovingsfeest dat sowieso al op zijn kop stond.
En dan denk je, een dove met een zwarte, en beiden homo. Alle problemen komen aan bod.
Tyrone Giordano studeerde aan de Gallaudet universiteit en maakte zijn filmdebuut in “A lot like love”. Hij speelde dan de dove broer van Oliver Martin (Ashton Kutcher). Ik het echte leven zijn Ashton en Tyrone natuurlijk geen familie.
Toch heeft Ashton tijdens het draaien van de film Gebarentaal geleerd om met Tyrone te kunnen communiceren. Misschien heeft de versbakken echtgenoot van Demi Moore een paar waardevolle carrièretips kunnen geven aan de dove Hollywood-nieuweling.

bron: Touchstone Pictures

Niets houdt Claudia Larouche tegen.

Ik ben volledig doof geboren, maar niets in het leven houdt me tegen.Ik verliet het familiaal nest toen ik 19 was om te gaan studeren aan de universiteit van Laval in Québec. Nadat ik mijn diploma haalde in april 2004 werkte ik een tijd voor Radio-Canada en als vrijwilligster voor verscheidene internationale organisaties als journaliste. Ik was onder andere ook in Melbourne voor de Deaflympics deze zomer. Australië is me goed meegevallen want ik heb er de man van mijn leven ontmoet. Maar ik ben wel franstalig dus moest ik beslissen om zowel Engels als American Sign Language te leren.
Ik ben nu al 6 jaar weg van mijn geboortestad maar ze heeft nog steeds een plaats in mijn hart en ik zal er altijd naar terugkeren, zelfs als zijn er maar een paar mensen meer die ik ken. Ik keer misschien wel niet terug om er te blijven wonen, maar ik voel me wel verantwoordelijk voor het vakantiehuis aan de baai van het Otis meer en ook mijn lief is er gek op, dus dat komt goed uit.
Ik laat jullie nu en vergeet niet dat ik van jullie hou en aan jullie denk. Het gaat er om dat men overal vrienden ontmoet maar ook niet mag vergeten waar men vandaan komt.
Kussen en groeten aan allen die ik ken in Saguenay, vooral mijn grootvader Jacques Larouche waar ik heel veel van hou en aan mijn mama die nu in Casablanca in Marokko woont. Ja de familie woont ver uit elkaar, maar het belangrijkste is dat we gelukkig zijn.
Draag zorg voor elkaar.

bron: claudia_larouche@sympatico.ca